ပင်လယ်အနီးရှိ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ဘဝ

ပင်လယ်အကြောင်းပြောတိုင်း စာကြောင်းတစ်ကြောင်းပေါ်လာတယ် - "နွေဦးပန်းတွေပွင့်နေတဲ့ ပင်လယ်ကို မျက်နှာမူပါ"။ ပင်လယ်ကမ်းခြေကိုသွားတိုင်း ဒီစာကြောင်းက ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော် ပင်လယ်ကို ဘာလို့ဒီလောက်ချစ်မိသွားလဲဆိုတာ လုံးဝနားလည်သွားပြီ။ ပင်လယ်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်လို ရှက်တတ်တယ်၊ ခြင်္သေ့တစ်ကောင်လို ရဲရင့်တယ်၊ မြက်ခင်းပြင်လို ကျယ်ပြောတယ်၊ မှန်တစ်ချပ်လို ကြည်လင်တယ်။ အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တယ်၊ မှော်ဆန်တယ်၊ ဆွဲဆောင်မှုရှိတယ်။
ပင်လယ်ရှေ့မှာ ပင်လယ်က ဘယ်လောက်တောင် သေးငယ်တယ်လို့ ခံစားရစေလဲ။ ဒါကြောင့် ပင်လယ်ကမ်းခြေကို သွားတိုင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ မကောင်းတဲ့ ခံစားချက်တွေ၊ မပျော်ရွှင်မှုတွေကို ဘယ်တော့မှ မတွေးဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ လေနဲ့ ပင်လယ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလို့ ခံစားရတယ်။ အမြဲတမ်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဗလာကျင်းပြီး ပင်လယ်ကမ်းခြေမှာ အချိန်တွေကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းနိုင်တယ်။
တရုတ်နိုင်ငံတောင်ပိုင်းမှာ နေထိုင်သူတွေအတွက် ပင်လယ်ကိုမြင်ရတာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီရေတက်ချိန်နဲ့ ဒီရေကျချိန်ကို ကျွန်တော်တို့တောင် သိပါတယ်။ ဒီရေတက်ချိန်မှာ ပင်လယ်ရေက အောက်ပိုင်းကြမ်းပြင်ကို နစ်မြုပ်စေပြီး သဲသောင်ပြင်ကို မမြင်ရပါဘူး။ ပင်လယ်ကမ်းရိုးတန်းနဲ့ ကျောက်ဆောင်တွေကို ရိုက်ခတ်နေတဲ့ ပင်လယ်ရေသံတွေအပြင် ပင်လယ်ရေပြင်ကနေ လတ်ဆတ်တဲ့လေပြေက လူတွေကို ချက်ချင်းငြိမ်သက်သွားစေတယ်။ နားကြပ်တပ်ပြီး ပင်လယ်ဘေးမှာ ပြေးလွှားရတာ အရမ်းပျော်စရာကောင်းပါတယ်။ လကုန်နဲ့ တရုတ်လဆန်းမှာ ဒီရေကျချိန် ၃ ရက်ကနေ ၅ ရက်အထိ ရှိပါတယ်။ အရမ်းစည်ကားပါတယ်။ လူကြီး၊ လူငယ်မရွေး ကလေးငယ်တွေတောင် ကမ်းခြေကို လာဆော့ကစား၊ လမ်းလျှောက်၊ စွန်လွှတ်၊ ဂုံးတွေဖမ်း စတာတွေ လုပ်ကြပါတယ်။
ဒီနှစ်မှာ အထင်ကြီးစရာအကောင်းဆုံးကတော့ ဒီရေကျချိန်မှာ ပင်လယ်ဘေးမှာ ဂုံးတွေဖမ်းတာပါပဲ။ ၂၀၂၁ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၄ ရက်နေ့၊ နေသာတဲ့နေ့ပါ။ ကျွန်တော်က ကျွန်တော့်ရဲ့ “Bauma” လျှပ်စစ်စက်ဘီးကို မောင်းပြီး တူလေးကို ကောက်ယူ၊ ဂေါ်ပြားတွေနဲ့ ပုံးတွေ ကိုင်ပြီး ဦးထုပ်တွေ ဆောင်းပြီး သွားခဲ့ကြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စိတ်ဓာတ်တက်ကြွစွာနဲ့ ပင်လယ်ကမ်းခြေကို သွားခဲ့ကြပါတယ်။ အဲဒီကိုရောက်တော့ တူလေးက “ပူတယ်၊ ဘာလို့ ဒီလောက်စောစောလာတဲ့သူတွေ အများကြီးလဲ” လို့ မေးပါတယ်။ ဟုတ်တယ်၊ အဲဒီကိုရောက်တဲ့ ပထမဆုံးလူက ကျွန်တော်တို့ မဟုတ်ပါဘူး။ လူတွေ အရမ်းများတယ်။ တချို့က ကမ်းခြေမှာ လမ်းလျှောက်နေကြတယ်။ တချို့က ပင်လယ်ကမ်းစပ်မှာ ထိုင်နေကြတယ်။ တချို့က တွင်းတူးနေကြတယ်။ တော်တော်လေးကို စည်ကားတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုပါ။ တွင်းတူးနေတဲ့ လူတွေက ဂေါ်ပြားတွေနဲ့ ပုံးတွေကို ယူလာပြီး လေးထောင့်ကမ်းခြေလေးမှာ ထိုင်နေကြတယ်။ တစ်ခါတလေ လက်ချင်းချိတ်ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ တူလေးက ဖိနပ်ချွတ်ပြီး ကမ်းခြေကို ပြေးသွားပြီး ကမ်းခြေရဲ့ လက်ကိုင်ပုဝါကို ကိုင်ထားကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ဂုံးတွေ တူးပြီး ဖမ်းဖို့ ကြိုးစားကြတယ်။ ဒါပေမယ့် အစပိုင်းမှာတော့ ခရုခွံတွေနဲ့ ငါးမန်းတွေ ဖမ်းမိတာကလွဲလို့ ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ရဘူး။ ကျွန်တော်တို့ဘေးနားက လူတွေက ဂုံးတွေ အများကြီး ဖမ်းမိတာကို တွေ့ခဲ့ရပြီး တချို့က သေးပြီး တချို့က ကြီးတယ်လို့တောင် ထင်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော်တို့ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး စိုးရိမ်စိတ်တွေ ခံစားခဲ့ရတယ်။ ဒါကြောင့် နေရာပြောင်းလိုက်တယ်။ ရေကျတာကြောင့် ပင်လယ်ကမ်းပါးကနေ အရမ်းဝေးဝေးကို ရွှေ့လို့ရတယ်။ ဂျီမေးတံတားအလယ်လောက်အထိတောင် လမ်းလျှောက်သွားလို့ရတယ်။ တံတားတိုင်တစ်တိုင်နားမှာနေဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ကြိုးစားပြီး အောင်မြင်ခဲ့တယ်။ သဲနုနုလေးတွေနဲ့ ရေနည်းနည်းပဲရှိတဲ့နေရာမှာ ဂုံးတွေ ပိုများလာတယ်။ နေရာကောင်းတွေ့တော့ ကျွန်တော့်တူက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားပြီး ဂုံးတွေ ပိုပိုဖမ်းမိလာတယ်။ ဂုံးတွေ အသက်ရှင်နေနိုင်တယ်ဆိုတာ သေချာအောင် ပင်လယ်ရေတချို့ကို ပုံးထဲထည့်လိုက်တယ်။ မိနစ်အနည်းငယ်အကြာမှာ ဂုံးတွေက ကျွန်တော်တို့ကို နှုတ်ဆက်ပြီး ပြုံးပြတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူတို့က သူတို့ရဲ့ ခရုခွံကနေ ခေါင်းပြူပြီး အပြင်မှာ လေရှူကြတယ်။ ပုံးတွေ တုန်လှုပ်သွားတဲ့အခါ သူတို့က ရှက်ပြီး ခရုခွံထဲကို ပြန်ဝှက်ထားကြတယ်။
နှစ်နာရီလောက်ကြာတော့ ညနေခင်းရောက်လာပြီ။ ပင်လယ်ရေတွေလည်း မြင့်တက်လာပြီ။ ဒီရေတက်နေပြီ။ ကျွန်တော်တို့ ပစ္စည်းတွေကို ထုပ်ပိုးပြီး အိမ်ပြန်ဖို့ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။ ရေအနည်းငယ်နဲ့အတူ သဲသောင်ပြင်ပေါ်မှာ ခြေဗလာနဲ့ လျှောက်လာတာက အရမ်းကောင်းတယ်။ အထိအတွေ့က ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ စိတ်ကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး ပင်လယ်ထဲမှာ လျှောက်သွားနေရသလို စိတ်အေးလက်အေး ခံစားရတယ်။ အိမ်ပြန်လမ်းမှာ လေပြည်လေညှင်းက မျက်နှာကို တိုက်ခတ်နေတယ်။ ကျွန်တော့်တူလေးက အရမ်းစိတ်လှုပ်ရှားပြီး "ဒီနေ့ အရမ်းပျော်တယ်" လို့ အော်ပြောလိုက်တယ်။
ပင်လယ်ဟာ အမြဲတမ်း လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး သူမဘေးက ဖြတ်သွားသူတိုင်းကို ကုသပေးပြီး ပွေ့ဖက်ဖို့ မှော်ဆန်ပါတယ်။ ပင်လယ်နားမှာ နေထိုင်ရတဲ့ ဘဝကို ကျွန်မ ချစ်မြတ်နိုးပြီး နှစ်သက်ပါတယ်။